Το σχολείο έχει την υποχρέωση να βοηθήσει κάθε μαθητή (άριστο, καλό, μέτριο ή «αδύνατο») να βελτιωθεί σύμφωνα με τις ειδικές ικανότητες και δυνατότητές του.
Κάθε μαθητής διαφοροποιείται ως προς:
- την ετοιμότητα (το σημείο εισόδου σε μια έννοια ή δεξιότητα, δηλ. τα «κενά»
που έχει ο μαθητής)
- τα ενδιαφέροντα (η έλξη, η περιέργεια ή και το πάθος για ένα συγκεκριμένο
θέμα ή δεξιότητα)
- το μαθησιακό προφίλ (ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνει)
Συνήθως όμως ο προγραμματισμός του εκπαιδευτικού για τη διδασκαλία γίνεται με βάση το μέτριο μαθητή, οπότε:
α. Οι «αδύνατοι» μαθητές ακόμη και μετά από φιλότιμες προσπάθειες των
εκπαιδευτικών, συνήθως μένουν «μόνοι» και εγκαταλείπουν.
β. Οι άριστοι μαθητές βαριούνται, επειδή εργάζονται σε θέματα, που ήδη κατέχουν.
Αυτό το βασικό διαχρονικό μειονέκτημα έρχεται να εξαλείψει η διαφοροποιημένη διδασκαλία και να βοηθήσει όλους τους μαθητές βελτιώνοντας την απόδοσής τους. Ο εκπαιδευτικός που εφαρμόζει διαφοροποίηση στη διδασκαλία του, έχει διαγνώσει τη διαφορετικότητα των μαθητών του και διδάσκει με τρόπους, που βοηθούν όλους τους μαθητές.
Διαφοροποίηση της διδασκαλίας δεν σημαίνει, ότι ο εκπ/κός πρέπει να διαφοροποιεί το κάθε τι για τον κάθε μαθητή κάθε ημέρα. Αυτό εκτός από αδύνατο θα ήταν και καταστροφικό για την συνοχή της τάξης. Διαφοροποίηση σημαίνει ότι ο εκπ/κός επιλέγει στην πορεία της διδασκαλίας κάποιες στιγμές για διαφοροποίηση στηριζόμενος σε έγκαιρη διάγνωση αλλά και αξιολόγηση.
Η διαφοροποιημένη διδασκαλία δεν είναι απλά μια μοντέρνα καινοτομία, αλλά το
φυσικό επακόλουθο της γνώσης που έχουμε σήμερα, για τον τρόπο που μαθαίνουν οι μαθητές.
Κατόπιν πλήθους ερευνών στην διεθνή εκπ/κή κοινότητα έχουν επικρατήσει οι τάξεις μικτής ικανότητας. Η διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη είναι σήμερα ίσως ο κρισιμότερος παράγοντας για την αποτελεσματική διδασκαλία σε ανομοιογενείς τάξεις.
Όμως είναι γνωστό, ότι σε κάθε τάξη συνυπάρχουν :
• Μαθητές με προχωρημένες δεξιότητες, που κάθονται μαζί με μαθητές χαμηλών
δεξιοτήτων, που προσπαθούν με αγωνία να τα καταφέρουν.
• Μαθητές με πλούσιες εμπειρίες και λεξιλόγιο μαζί με άλλους που έχουν μόνο τις εμπειρίες της γειτονιάς τους και φτωχό λεξιλόγιο.
• Μαθητές διαφορετικών πολιτισμών.
• Μαθητές με διαφορετικά ενδιαφέροντα, διαφορετική ετοιμότητα, και διαφορετικού τρόπου μάθησης (μαθησιακού στυλ).
Το σχολείο έχει την υποχρέωση να βοηθήσει κάθε μαθητή να βελτιωθεί σύμφωνα με τις ικανότητες και δυνατότητές του. Συνήθως όμως οι μαθητές θα διδαχθούν από ένα εκπ/κό, που θα τους αντιμετωπίσει σαν να είναι όλοι ίδιοι, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη διαφορετικότητα του καθενός. Οι περισσότεροι εκπ/κοί προγραμματίζουν τη διδασκαλία τους βασιζόμενοι στον μέτριο μαθητή, όπου οι «αδύνατοι» μαθητές συνήθως μένουν μόνοι και εγκαταλείπουν ενώ οι άριστοι μαθητές βαριούνται, επειδή εργάζονται σε θέματα που ήδη κατέχουν. Ορισμένοι εκπ/κοί, στη χειρότερη κατά τη γνώμη μου εκδοχή, ασχολούνται μόνο με τους καλούς μαθητές (άλλωστε τότε η διδασκαλία είναι σαφώς μία εύκολη υπόθεση σε σχέση με την κοπιαστική προσπάθεια βελτίωσης των «αδύνατων» μαθητών), χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στους άλλους.
Αυτά τα βασικά διαχρονικά προβλήματα του τρόπου διδασκαλίας έρχεται να επιλύσει η διαφοροποιημένη διδασκαλία, που υπόσχεται να βοηθήσει όλους τους μαθητές.
Κάθε μαθητής διαφοροποιείται ως προς:
- την ετοιμότητα (το σημείο εισόδου σε μια έννοια ή δεξιότητα, δηλ. τα «κενά»
που έχει ο μαθητής)
- τα ενδιαφέροντα (η έλξη, η περιέργεια ή και το πάθος για ένα συγκεκριμένο
θέμα ή δεξιότητα)
- το μαθησιακό προφίλ (ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνει)
Συνήθως όμως ο προγραμματισμός του εκπαιδευτικού για τη διδασκαλία γίνεται με βάση το μέτριο μαθητή, οπότε:
α. Οι «αδύνατοι» μαθητές ακόμη και μετά από φιλότιμες προσπάθειες των
εκπαιδευτικών, συνήθως μένουν «μόνοι» και εγκαταλείπουν.
β. Οι άριστοι μαθητές βαριούνται, επειδή εργάζονται σε θέματα, που ήδη κατέχουν.
Αυτό το βασικό διαχρονικό μειονέκτημα έρχεται να εξαλείψει η διαφοροποιημένη διδασκαλία και να βοηθήσει όλους τους μαθητές βελτιώνοντας την απόδοσής τους. Ο εκπαιδευτικός που εφαρμόζει διαφοροποίηση στη διδασκαλία του, έχει διαγνώσει τη διαφορετικότητα των μαθητών του και διδάσκει με τρόπους, που βοηθούν όλους τους μαθητές.
Διαφοροποίηση της διδασκαλίας δεν σημαίνει, ότι ο εκπ/κός πρέπει να διαφοροποιεί το κάθε τι για τον κάθε μαθητή κάθε ημέρα. Αυτό εκτός από αδύνατο θα ήταν και καταστροφικό για την συνοχή της τάξης. Διαφοροποίηση σημαίνει ότι ο εκπ/κός επιλέγει στην πορεία της διδασκαλίας κάποιες στιγμές για διαφοροποίηση στηριζόμενος σε έγκαιρη διάγνωση αλλά και αξιολόγηση.
Η διαφοροποιημένη διδασκαλία δεν είναι απλά μια μοντέρνα καινοτομία, αλλά το
φυσικό επακόλουθο της γνώσης που έχουμε σήμερα, για τον τρόπο που μαθαίνουν οι μαθητές.
Κατόπιν πλήθους ερευνών στην διεθνή εκπ/κή κοινότητα έχουν επικρατήσει οι τάξεις μικτής ικανότητας. Η διαφοροποίηση της διδασκαλίας στην τάξη είναι σήμερα ίσως ο κρισιμότερος παράγοντας για την αποτελεσματική διδασκαλία σε ανομοιογενείς τάξεις.
Όμως είναι γνωστό, ότι σε κάθε τάξη συνυπάρχουν :
• Μαθητές με προχωρημένες δεξιότητες, που κάθονται μαζί με μαθητές χαμηλών
δεξιοτήτων, που προσπαθούν με αγωνία να τα καταφέρουν.
• Μαθητές με πλούσιες εμπειρίες και λεξιλόγιο μαζί με άλλους που έχουν μόνο τις εμπειρίες της γειτονιάς τους και φτωχό λεξιλόγιο.
• Μαθητές διαφορετικών πολιτισμών.
• Μαθητές με διαφορετικά ενδιαφέροντα, διαφορετική ετοιμότητα, και διαφορετικού τρόπου μάθησης (μαθησιακού στυλ).
Το σχολείο έχει την υποχρέωση να βοηθήσει κάθε μαθητή να βελτιωθεί σύμφωνα με τις ικανότητες και δυνατότητές του. Συνήθως όμως οι μαθητές θα διδαχθούν από ένα εκπ/κό, που θα τους αντιμετωπίσει σαν να είναι όλοι ίδιοι, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη διαφορετικότητα του καθενός. Οι περισσότεροι εκπ/κοί προγραμματίζουν τη διδασκαλία τους βασιζόμενοι στον μέτριο μαθητή, όπου οι «αδύνατοι» μαθητές συνήθως μένουν μόνοι και εγκαταλείπουν ενώ οι άριστοι μαθητές βαριούνται, επειδή εργάζονται σε θέματα που ήδη κατέχουν. Ορισμένοι εκπ/κοί, στη χειρότερη κατά τη γνώμη μου εκδοχή, ασχολούνται μόνο με τους καλούς μαθητές (άλλωστε τότε η διδασκαλία είναι σαφώς μία εύκολη υπόθεση σε σχέση με την κοπιαστική προσπάθεια βελτίωσης των «αδύνατων» μαθητών), χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στους άλλους.
Αυτά τα βασικά διαχρονικά προβλήματα του τρόπου διδασκαλίας έρχεται να επιλύσει η διαφοροποιημένη διδασκαλία, που υπόσχεται να βοηθήσει όλους τους μαθητές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου